Writings

Hayatta tüm iyi ahlaklar, insanın dünyaya kattığı değerlerdir.Ancak unutulmamalıdır ki, yaşamın bütün değerleri ahlaki değildir. İnsan bazen göz kamaştıran bir şeye değer biçer, bazense gözünün önündeki küçük bir şeyin kıymetini göremez. Değer, birinin gönülden sevdiği, içtenlikle takdir ettiği ve uğruna bir şeylerden vazgeçmeye razı olduğu şeydir. Kimi zaman sırf kalpte doğar, yalnızca sahibine ait olur;…

Bir baba ve oğlu ormanda yürürler. Baba, elinde telefonuyla her şeyin kontrol altında olduğuna inanır. Ne de olsa harita orada, konum orada, dünya avuçlarının içinde. Ama beklenmedik bir şey olur. Telefonun şarjı biter. Harita, konum, dünya elinden kayıp gidiyor nedense. Küçük oğlan gözlerini babasına çevirir ve sorar: ”Baba, şimdi ne yapacağız?” Baba bir an durur,…

Dinlemekle hâsıl olur öğrenmekBilmek isteyene dinlemek gerek.Tâhir ül Mevlevî Anlayabilmek ve görebilmek için önce dinlemeli ve okumalı insan. Dinlemek ve okuyabilmek içinse niyet ve nazar etmeli. Yani aslında her iş, bir duadan doğuyor. Doğum, ölüm, ayrılık ve tanışma… Bunların hepsi birer duadır. Tanışırken de ayrılırken de dua etmeli insan. Aile fertleri birbirine dua etmeli önce.…

Allah (c.c) şöyle buyuruyor: Hayır işlerinde yarışınız!…” (Bakara, 148)Onlar hayırda birbirleriyle yarışırlar…”(Âl-i İmrân, 114) Bizler bir olmak için yarışıyoruz. Anne ve babanın devamlı olarak kendini dikkatle takip etmesi gereken şey, davranışının nefsinden gelip gelmediğidir. Bütün mesele nefsi yarıştırmak değil, nefsi ıslah etmektir. “Ben” demeyi bırakıp “BİZ” demeye başladığımız noktada aile de toplum da gerçek anlamda…

Bugün bir olamamak, biz diyememek, birbirimizin nefesini hissedememek, omuz omuza gelememek bizi kendi başımıza olma cezasına mahkûm ediyor. Bu noktada, toplumun yani umumun kalbinin nerede attığını kendimize sormak gerekiyor. Çünkü bu soru bize değerlerimizin ve önem sıralarımızın da ipuçlarını veriyor. Hayat bize bazı şeyleri elimize tutuştururken, biz de sürekli bir şeyler harcıyoruz. Peki bugün neyi, nasıl…

İnsan dünyaya takıldığı gibi zihni bir noktaya takıldığında da akamaz. Takıldığı şey de kendi ayağına sarılmıyor; aksine bildiğiniz tekme atabiliyor:) Yarım kalmış konuşmalar, eksik bırakılmış hikayeler tıpkı bir ipin düğümünde sıkışıp kalan su gibi, zihin de bu düğümlerde takılır kalır. Bu takılmalar sadece bireysel değil, toplumsal bir gerçekliğe de dönüşmüş durumda. Mahallemiz, görülmemiş, takdir edilmemiş,…

Gençlik, sevgi ve aidiyetin en yoğun arandığı dönemdir; bazen bir bakışta, bazen bir dostlukta, bazen de kendine açılan içsel bir pencerede bu arayışın izleri görünür. Ancak bu arayış çoğu zaman eksiklik hissiyle, tamamlanmamış bir yapbozun boş parçalarıyla birlikte gelir. Psikolojik açıdan bakıldığında, sevgi ihtiyacının tek bir kişiye ya da kaynağa bağımlı kılınması kırılganlık yaratır. Ruhani…